"Celem jest poznanie chorego człowieka. Cel mieści się w niskończoności, nie może więc być oznaczonej drogi do niego, każda droga jest inna i dobra, i zła zarazem, jedna bliżej, inna dalej prowadzi. Psychiatra o swojej drodze wie tylko tyle, nie nie ma końca..."
Antoni Kępiński

Zawsze kiedy myślę o Kępińskim, bądź czytam jego dzieła, uderza mnie nizwydkła aktualność tego, co myślał i częściowo napisał. Kępiński przywiązuje ogromną wagę do "spotkania" z drugim człowiekiem, które poprzedza zawsze wszelkie dzałania psychiatry. Nadaje bardzo wysoki status badaniu psychiatrycznemu, które nazywa jedyną właściwą w psychiatrii metodą poznawania drugiego człowiek. Podkreśla, że podstawą kontaku lekarz - pacjent musi być relacja emocjonalna, ponieważ bez tej relacji chory po prostu nie dopuści nas do świata swoich przeżyć. A więc nie będziemy go mogli ani poznać, ani leczyć.
Z Posłowia prof. dr hab. Marii Orwid

Fragment spisu treści:

PROCES DIAGNOSTYCZNO-TERAPEUTYCZNY

Wywiad środowiskowy
Pierwszy kontakt z chorym
Trzy perspektywy
Trzy płaszczyzny
Dwa przekroje
Świat obiektywny i subietkywny
– Całość w szczególe
– Łączność przekroju poprzecznego i podłużnego
– "Szum"
– Imprinting
– – Nieszkanie
– – Ubiór
– – Fryzura
– Sylwetka
– – Elemnt antygrawitacyjny
– – Element emocjonalny
– – Ruchy celowe
– – Ruchy zautomatyzowane
– – Analiza ruchu dowolnego
– – Maska
– Twarz
– – W filogenezie
– – "Nagość" twarzy
– – Elemnty mimiki przejściowe i stałe
– – Zwierciadło społeczne
– – Oczy
– – Usta
– – Czoło
– Ręka
– Pierwsze wrażenia

Oprawa: Twarda
Format: 13.0x20.0cm
Ilość stron: 208
Rok wydania: 2002
ISBN: 83-08-03209-5

34,00zł